Thinkiety thinkingly think (wait, what?)

Έλα πες την αλήθεια, έχεις Facebook, ίσως myspace, hi5, YouTube account, 2-3 διευθύνσεις e-mail, όλο και κάνα λογαριασμό στο last.fm, λοιπά sites μουσικής, gaming fansites, reviewing sites, online stores και ένα Κ τόσα άλλα. Αλλά πες και την άλλη αλήθεια, όταν σου λένε για "Κάρτα του πολίτη" και τα συναφή ψιλοστραβώνεις ακόμα κι αν δεν το παραδέχεσαι. Όλη αυτή η ιδέα του φακελώματος σε χαλάει. Κι όμως ανύπαρκτε ακροατή μου. Κι όμως. 2 πράγματα ξέρουν τα πάντα. Ο γράφων και το internet. Το διαδίκτυο σε ξέρει. Από το που μένεις ως τα πλέον κρυφά μυστικά σου -που δεν είναι άλλα από τις ανωμαλιάρικες τσόντες που βλέπεις όταν λες στο αίσθημα "ε τίποτα μωρέ, χαζεύω στο internet". Το www ξέρει τι μουσική ακούς, τι φαΐ σ'αρέσει, τι ταινίες, βιβλία, ηλεκτρονικές συσκευές, comics, ρούχα, μάρκα χαρτιού υγείας και αγαπημένη ατάκα των τελευταίων 10 δευτερολέπτων. Και το ωραίο είναι ότι μόνος σου αγαπητέ αναγνώστη φακελώθηκες. Αλλά η ιδέα του να σε φακελώσει το κράτος στη σπάει απίστευτα. Εμένα ξέρεις τι μου τη σπάει? Εσύ ρε! Κατακάθι του διαδικτύου, τι διάολο έψαχνες και έπεσες εδώ? Α στα διάλα!

Αλλάζοντας θέμα στην εκπομπή μαγειρικής, έστω Α, Β, Γ, Δ. Το Γ θέλει το Α αλλά ίσως και το Δ αλλά δεν πρέπει και δε θέλει να θέλει αλλά ταυτόχρονα υφίσταται το Β το οποίο παίζει σφαλιλάρες με το Γ κι έτσι το Δ που δεν ξέρει αν θέλει το Ε το οποίο είναι για σφαλιάρες φαίνεται να θέλει αλλά μπαίνει το Paint it Black των Stones κι έτσι το Ζ μπαίνει σε rock mode μαζί με το Γ και να πάνε όλα να γραμμηθούν και να μπουν σε μια γραμμή. Γράμματα και μαλακίες, ROCK ρε αιδοία!

Στα αθλητικά νέα της ημέρας, μεγάλη επιτυχία της κάμερας του συγγραφέα του παρόντος ηχείου η οποία ξεπέρασε το εμπόδιο της μιας μόλις ημέρας σελιδοδείκτη και κατόρθωσε με μεγάλη κάλτσα και παροιμιώδη κουμπαρά να διασταυρώσει μολύβια με μπλε. Ω! Μια τσίχλα με αισθητήρα νεροχύτη στο λάβαρο!


Καιρός. Λιακάδα. Σαν το πρόσωπό της...

Random Xmas Collector's Edition

Τι πάει λάθος με τον καιρό? Πάμε για 2011 και είμαι με το κοντομάνικο και ανοιχτά παράθυρα. Λες να φταίει το World of Warcraft? Η μουσική? Οι ταινίες? Τα κουραμπιεδοδιπλομελομακάρονα? Η μάνα μου που έχει πάθει υπερένταση από την πολλή ζάχαρη και βρίζει όλη μέρα? Μήπως άλλαξε το μικρόκλιμα του τεκέ-σκουπιδόκαδου (aka Athens) επειδή δεν έχει ΜΑΤ στο σύνταγμα? Τα ΜΑΤόκλαδα τους λάμπου-νε σαν τις φλόγες μες τους κάδους -ναι! Τι να σου κάνει και ο δήμαρχος-κοινοτάρχης-αρχηγός φυλής αν τα πρόβατα αρνούνται πεισματικά να συνουσιαστούν οθωμανικά με τη σούβλα? Όπως και να το κάνεις το σάλιο σου κάνει την κουραμπιεδόσκονη να σου φέρνει οργασμό. Πρεζάκι.... Γουστάρεις σκόνη ε? Γουστάρεις και να κλάνεις στη μπανιέρα. Αλλά πιο πολύ γουστάρεις τη ζέστη του σπιτιού τις γιορτές, την θέρμη της αγκαλιάς του Official 360 wireless controller, την απόλαυση της αρμονίας που προσφέρει ένα ωραίο χτύπημα foul του Juninho, γουστάρεις να φωνάζω "ΠΕΟΣ!" μέσα στο τρένο απλά γιατί είμαι ο χαζός που θα το κάνει, τη βρίσκεις να βλέπουμε μαζί b-movies γιατί έτσι θα έχουμε ιστορίες να λέμε στα γενετικά βελτιωμένα κλονο-εγγόνια μας, κι εσύ που μου λες να πάρω μπάσο για να μας πιάσει μαστούρα όταν πρωτοπαίξουμε sweet child o' mine, ακόμα κι εσύ που ανάθεμα κι αν ξέρω τι σ'αρέσει αλλά ξέρω ότι θέλω να είμαι μέρος του.
Η πολιτική είναι σαν τα τσιτσία της πόρνης που ψωνίζεις πάνω στην καύλα, σου φαίνονται τα υπέρτατα και σιχτηρίζεις που τόσα χρόνια έχεις κορνίζα την Pamela πάνω απο το προσκεφάλι σου αλλά όταν πληρώνεις και αρχίζει το μπάπα-μπούπα προτιμάς να πιάσεις να δικά σου για να φτιαχτείς.

Και τώρα ας κάνουμε ησυχία για ένα ποίημα στο πνεύμα των άγιων αυτών ημερών. Βουλώστε το γαμώ την πίστη σας!

28 Δεκέμβρη 2 μήνες μετά το όχι
γέμισα με κάλαντα την παιδική απόχη
με όνειρα τη γέμισα γλυκά σοκολατένια
μα μεγάλωσα και είδα πως ήταν μουσαντένια
μα και του χρόνου θα ξανάρθεις
ν' ακούσεις τα όνειρά μου
και τότε μ' ένα φιλί θα είσαι πια δικιά μου
αγάπη μου φως ζωή μου
πίτσα σε μπλε χρώμα
και μπανιέρας πώμα
θα σε φυτέψω στο χώμα
τηγανιτές πατάτες με κιμαδένιο σώμα
γουά-πα και τσκςξ
αΐχα και ουααααα
τη Ζήνα είχα για ανίψι
τον Ηρακλή γιαγιά
και τότε το κατάλαβα
πως έχω πλέον χάσει
γιατί πήρε ο Τάκης τηλέφωνο
και ξύπνησα γαμώτο...

Η πραγματικότητα είναι κάτι το υποκειμενικό, βέβαια υποκειμενικά δεν είναι και τα πορτοκάλια. Άρα η πραγματικότητα δεν είναι πορτοκάλι. Οπότε το πορτοκάλι είναι στη σφαίρα του φανταστικού. Συνεπώς και η πορτοκαλάδα είναι κάτι άκρως φανταστικό.

Τώρα ρίξε και μια σφαλιάρα στον εαυτό σου που έκατσες και διάβασες όλη αυτή την παπάρα...

Ο Ύπνος θρέφει τα παιδιά (ΝΥΣΤΑΖΩ!)

Ακολουθεί αναρτηση "Dear Diary..."



12 το "μεσημέρι" και η μητέρα σκάει στο δωμάτιο αγγαλιά με το νέο κινητό της, πανικόβλητη. Τα ελληνικά του κινητού μάλλον μετατρέπονται σε κάποια άγνωστη γλώσσα όταν πάει να τα διαβάσει. Λύνω το τεράστιο πρόβλημα του "ΠΑΤΗΣΕ ΑΠΟΔΟΧΗ" πατώντας με χειρουργικής ακρίβειας ζογκλερικά το μέρος της οθόνης που λέει "ΑΠΟΔΟΧΗ". Πάει μέσα. 3' αργότερα κάτι παρόμοιο. Μετά έρχεται και η επαγγελματική βοήθεια του 14χρονου αδερφού μου ο οποίος με εππαγελματική μαεστρία αδυνατεί να βγάλει τη μπαταρία του κινητού του. ΕΝΑ ΚΛΙΠ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΖΩΑΔΙ! PIECE O' CAKE που λένε και στο χωριό μου! Αλλά όχι. Ξανακοιμάμαι. Με ξαναξυπνάνε. Αυτή τη φορά ο μικρός που ζητωκραυγάζει "ΜΕ ΑΓΑΠΑΩ!!!" επειδή έπιασε κάποιο high score στο Wii... Ακόμα μία προσπάθεια ύπνου, με ξυπνάνε να φάω γίγαντες, FOR FUCK SAKE!!!!!

Πάλι δε το διάβασε κανείς...τσάμπα γράφω ο πούστης...