Καμία πιθανότητα. (Utopia revised)
Θέλω έναν κόσμο που θα μπορώ να πίνω pints στο Shire παρέα με τον Bilbo. Η ζωή θα έχει soundtrack και ambient ήχους ανάλογα με την περίσταση. Οι Pink Floyd θα συζητούν με τον DaVinci και ο Beethoven με τον Κακοφωνίξ. Θα υπάρχουν βάρδοι και μάγοι και rogues. Θα γνωρίσω τον Deckard Cain και θα μου πει τις ιστορίες του ενώ μου δείχνει Horadrim χειρόγραφα. Ο κόσμος θα χαιρετάει με καλοσύνη και δε θα κοιτάζει με απέχθεια όποιον χαμογελάει. Η ατμόσφαιρα θα μυρίζει λουλούδια και φαγητό και γρασίδι. Κάτω από τις πόλεις οι διάφορες φατρίες θα μάχονται για την κυριαρχία του υποκόσμου. Περιπλανώμενοι θα κάνουν θελήματα. Οι δράκοι θα συζητούν και θα μοιράζονται τη γνώση τους. Η Ζωή Μετά θα ισχύει. Το Πέρα Πέρα θα είναι αληθινό και προσβάσιμο από όλους, ακόμα και από τον Ρότζερ Ράμπιτ. Η πιο μακρινή παραλία θα απέχει 5 λεπτά. Με μια βουτιά θα φτάνω στη Rapture, με ένα άλμα στον Tatooine. Το ψυγείο θα έχει ότι φαΐ θέλω κάθε φορά. O Spiderman θα μένει στη γειτονιά μου και ο Tony Stark θα με βοηθάει στη φυσική. Θα παίζω χαρτιά με τον Joker. Θα έχω wingman τον Barney, δάσκαλο τον Yoda και συγκάτοικους τον Joey και τον Chandler. Όταν γεράσω θα κάνω παρέα με τον Statler και τον Waldorf.
Μετά θάνατον: The Carrier Chapters No.2
Περίμενε όπως πάντα, ακούγοντας μουσική και με ένα ύφος βαρεμάρας, τον επόμενο ο οποίος δεν άργησε να φανεί, ούτε 2 κομμάτια δεν πρόλαβε να ακούσει. Είχε όρεξη για μπλαμπλά όμως οπότε δεν τον πείραξε.
-Καλώς το, το κορίτσι!
-ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!!! Δεν είσαι.. έλα πλάκα κάνεις..εε...
-Θες να πω καμιά μαλακία ή να μπω στο ψητό;
-Εε.... στοοο..οοο...ψητό... νομίζω...δηλαδή...
Ήταν μια συμπαθητική κοπελοκυρία, αυτή η κατασκευή ανάμεσα στα 20φεύγα και τα 30παρά που ακόμα δεν έχει αποφασίσει να σοβαρεύτηκε ή είναι πιτσιρίκα. Στην πλάτη είχε καρφωμένο ένα τσεκούρι αλλά δε φαινόταν να το έχει καταλάβει οπότε δεν της είπε τίποτα.
-Εξαίρετα! How you doin'?
Χαζογέλασε με ένα ντροπαλό ύφος και ψέλλισε κάτι ανάμεσα σε "έλα τώρα" και "άσε με".
-Καλά καλά, άντε ας ξεκινήσουμε. Πως τα βλέπεις εδώ τα πράγματα;
-Ε τι να πω, ήρεμα είναι, όλα τα μαγαζιά κλειστά, Τετάρτη ε;
-Όχι καλέ, απεργία έχουν. Μας έπιασε κι εδώ η κρίση βλέπεις... Τώρα γαμώ το διάολό μου που είπα να κάνω άνοιγμα στις δουλειές...
-Δηλαδή;;; γούρλωσε τα μάτια
-Είπα να ανοίξω μια pub μωρέ, να μαζευόμαστε με τα παιδιά όταν δεν έχει δουλειά να τα πίνουμε.
-Ωραία, ωραία! Του φαινόταν τρομαγμένη, ίσως είχε αρχίσει να καταλαβαίνει τι γίνεται.
-Ναι αμέ. Κουκλί θα την κάνω, θα βάλω και τις δικές μου αν μπορώ να το περάσω στη νομοθεσία. Αλλά σαν την Ελλάδα έχουμε γίνει...
-Ξέρεις την Ελλάδα;
-Οι πιο εκνευριστικοί, όλη μέρα requests για τον "έτσι". Ώρες ώρες δε τα προλαβαίνει και μου τα προωθεί. Πολλή δουλειά.
-Μάααλιστα, μάαααλιστα... είπε ενώ άρχισε να νιώθει το βάρος στην πλάτη της. Τι έχω στην πλάτη; Κάτι έχω στην πλάτη! Ω όχι...
-Ξέρεις ή να σου πω;
-Με έφαγε το κάθαρμα! Για να πάει με την τσουλίτσα τη νοσοκόμα! Τη μπάνιζε ο αλήτης, αλλά κι αυτή... Μαύρα εσώρουχα μέσα από τη ρόμπα το ξέκωλο! Η τσούλα! Μπορώ να γυρίσω να τη στοιχειώσω λίγο; 20 χρονάκια, ίσα ίσα να φοβηθεί.
-Τι λες τώρα... Κι εγώ νόμιζα πως έφερε άσσο και στο πέταξε κατα λάθος...
-Έλα ρε, D&D κι εσύ; Τι παίζεις;
-Paladin. Φτάσαμε, βαράς την πόρτα, μπαίνεις, λες "Τι λέει Πετράν;" και πας όπου σε στείλει. Άμα ανοίξει το μαγαζί θα σε καλέσω. Γειαααααααα...
-Εεε...ευχαριστώ. Γεια.
"Ελπίζω ο επόμενος να είναι κάνας trendy έφηβος" σκεφτόταν καθώς ξεκινούσε για πίσω.
Μετά θάνατον: The Carrier Chapters
Ένιωσε ένα σκούντημα στον ώμο και ασυναίσθητα σήκωσε το κεφάλι και κοίταξε προς τα πάνω, κάτω από την κουκούλα. Ένας κοντός ανθρωπάκος, ίσα με 1,60 στεκόταν κοιτώντας τρομαγμένος. Φορούσε γαμπριάτικο σακάκι, καλοχτενισμένος και με μια υπόνοια καράφλας. Κοτσονάτος για το σουλούπι του. Που να σε πάρει ο...., σκέφτηκε ενώ χαμήλωνε την ένταση της μουσικής του mp3 του.
-Γειαααααα!! Τι γίνεσαι Κώστα;
-Ε....
Ξάπλα ο Κώστας αναίσθητος. Έλα ρε, πρωτότυπο! Ανέβασε και πάλι τη μουσική ενώ έμπαινε η εισαγωγή του Highway to hell. Τράβηξε και στερέωσε τον Κώστα στο παγκάκι που καθόταν και του έριξε 2 χαστούκια.
-Μην ξανατεζάρεις, φτάνει για σήμερα! Χαμηλώνει πάλι τη μουσική.
-Είσαι ο.... ψέλισε ο Κώστας με τρόμο.
-Ο Μπόμπ Σφουγγαράκης!
-Και εγώ....
-Ναι, ναι, και εσύ! Τι περίμενες; Να τη γλιτώσεις;
-Μα ήμανε νέος ακόμα...
-Ε δεν ήσουν και παλικαράκι όπως ήσουν στα ογδόντα.
-Μα σε παρακαλώ, λίγο ακόμα.
-Άντε επειδή είσαι εσύ. Κλείσε τα μάτια. Μην κάνεις ματάκι!
Δέκα λεπτά περνούν μέχρι ο Κώστας να το πάρει απόφαση ότι δεν έχει χάρες. Σηκώνεται τρεκλίζοντας και κοιτάζει γύρω του.
-Δεν έχει να δεις κάτι, είσαι έτοιμος; Έχει δρόμο.
-Ε... δεν έχω λεφτά για την κούρσα.
-Θα σου βάλω δόσεις.
-Και δε βλέπω και το ποτάμι. Απαντάει με στόμφο.
-Το μπαζώσαμε για να κάνουμε νέα εθνική οδό. Θα πάμε με τα πόδια.
-Πολύ τον έξυπνο δεν κάνεις; Άντε κουνήσου.
Ξεκίνησαν το περπάτημα ενώ για ακόμα μία φορά δυνάμωσε τη μουσική. Έτσι όπως πήγαιναν στη μέση του πουθενά σκόνταψε και παραλίγο να πέσει, τελευταία στιγμή στηρίχτηκε στο κοντάρι. Ο Κώστας κούνησε το κεφάλι πάνω-κάτω υποτιμητικά και φάνηκε να λέει κάτι.
-Μη με κόβεις πάνω στο καλό, τι θες πάλι;
-Που πάμε ακριβώς; Εδώ και πόση ώρα δεν έχω δει τίποτα, στην κυριολεξία!
-Μη βιάζεσαι, θα πάθεις τίποτα από το άγχος! Φτάνουμε σε λίγο, είσαι έτοιμος;
-Έτοιμος για τι;
-Ε θα σε ρωτήσουν τι έκανες, τι δεν έκανες, τι μετάνιωσες, τι όχι. Εδώ που τα λέμε τι μέρος του λόγου είσαι; Να ξέρω να προσέχω αν είναι, μη μου κάνεις κάνα κακό. Γέλασε για λίγο.
-Τς τς τς, τι τομάρι. Λοιπόν, το όνομά μου το ξέρεις, λογιστής στο επάγγελμα, 2 παιδιά....
-Η ζωή σου με εξιτάρει, πες μου κι άλλα.
-Σκάσε και περπάτα ρε!
Πήρε αέρα νωρίς αυτός. Που είναι το remote;;; Ψαχούλεψε για λίγο τα ρούχα του και έπιασε ένα μικρό τηλεχειριστήριο, πάτησε 2-3 κουμπιά και κοντοστάθηκε. Ο Κώστας συνέχισε χωρίς να καταλάβει. Μετά από μερικά βήματα ένιωσε τη γη να ανοίγει κάτω από τα πόδια του και να πέφτει. Αμέσως σταθεροποιήθηκε για να βρεθεί κάτω από το νερό δίπλα σε έναν καρχαρία και πάλι πίσω στην αρχή ζωσμένος από μπλε φλόγες. Πριν προλάβει να καταλάβει τι γινόταν όλα εξαφανίστηκαν. Γύρισε προς τα πίσω με γουρλωμένα μάτια.
-Έλα τώρα, κι οι δυο μας ξέρουμε πως και γιατί. Να μιλάς πιο όμορφα.
-Μ...μμμ...μάλιστα.
-Έχεις και βαρετούς φόβους τρομάρα σου! Δε γινόταν να φοβάσαι τα live των Rammstein;
Ξαναέβαλε μουσική και συνέχισε το περπάτημα. Μετά από λίγο έφτασαν σε μια πόρτα, έγνεψε του Κώστα προς τα εκεί και γύρισε στην κατεύθυνση που ήρθαν.
*Το παραπάνω κείμενο είναι προϊόν της φαντασίας μου σιγονταρησμένης από τη συγγραφέα της διλογίας "Μετά θάνατον" και επηρεασμένης από την προαναφερθείσα διλογία.
-Γειαααααα!! Τι γίνεσαι Κώστα;
-Ε....
Ξάπλα ο Κώστας αναίσθητος. Έλα ρε, πρωτότυπο! Ανέβασε και πάλι τη μουσική ενώ έμπαινε η εισαγωγή του Highway to hell. Τράβηξε και στερέωσε τον Κώστα στο παγκάκι που καθόταν και του έριξε 2 χαστούκια.
-Μην ξανατεζάρεις, φτάνει για σήμερα! Χαμηλώνει πάλι τη μουσική.
-Είσαι ο.... ψέλισε ο Κώστας με τρόμο.
-Ο Μπόμπ Σφουγγαράκης!
-Και εγώ....
-Ναι, ναι, και εσύ! Τι περίμενες; Να τη γλιτώσεις;
-Μα ήμανε νέος ακόμα...
-Ε δεν ήσουν και παλικαράκι όπως ήσουν στα ογδόντα.
-Μα σε παρακαλώ, λίγο ακόμα.
-Άντε επειδή είσαι εσύ. Κλείσε τα μάτια. Μην κάνεις ματάκι!
Δέκα λεπτά περνούν μέχρι ο Κώστας να το πάρει απόφαση ότι δεν έχει χάρες. Σηκώνεται τρεκλίζοντας και κοιτάζει γύρω του.
-Δεν έχει να δεις κάτι, είσαι έτοιμος; Έχει δρόμο.
-Ε... δεν έχω λεφτά για την κούρσα.
-Θα σου βάλω δόσεις.
-Και δε βλέπω και το ποτάμι. Απαντάει με στόμφο.
-Το μπαζώσαμε για να κάνουμε νέα εθνική οδό. Θα πάμε με τα πόδια.
-Πολύ τον έξυπνο δεν κάνεις; Άντε κουνήσου.
Ξεκίνησαν το περπάτημα ενώ για ακόμα μία φορά δυνάμωσε τη μουσική. Έτσι όπως πήγαιναν στη μέση του πουθενά σκόνταψε και παραλίγο να πέσει, τελευταία στιγμή στηρίχτηκε στο κοντάρι. Ο Κώστας κούνησε το κεφάλι πάνω-κάτω υποτιμητικά και φάνηκε να λέει κάτι.
-Μη με κόβεις πάνω στο καλό, τι θες πάλι;
-Που πάμε ακριβώς; Εδώ και πόση ώρα δεν έχω δει τίποτα, στην κυριολεξία!
-Μη βιάζεσαι, θα πάθεις τίποτα από το άγχος! Φτάνουμε σε λίγο, είσαι έτοιμος;
-Έτοιμος για τι;
-Ε θα σε ρωτήσουν τι έκανες, τι δεν έκανες, τι μετάνιωσες, τι όχι. Εδώ που τα λέμε τι μέρος του λόγου είσαι; Να ξέρω να προσέχω αν είναι, μη μου κάνεις κάνα κακό. Γέλασε για λίγο.
-Τς τς τς, τι τομάρι. Λοιπόν, το όνομά μου το ξέρεις, λογιστής στο επάγγελμα, 2 παιδιά....
-Η ζωή σου με εξιτάρει, πες μου κι άλλα.
-Σκάσε και περπάτα ρε!
Πήρε αέρα νωρίς αυτός. Που είναι το remote;;; Ψαχούλεψε για λίγο τα ρούχα του και έπιασε ένα μικρό τηλεχειριστήριο, πάτησε 2-3 κουμπιά και κοντοστάθηκε. Ο Κώστας συνέχισε χωρίς να καταλάβει. Μετά από μερικά βήματα ένιωσε τη γη να ανοίγει κάτω από τα πόδια του και να πέφτει. Αμέσως σταθεροποιήθηκε για να βρεθεί κάτω από το νερό δίπλα σε έναν καρχαρία και πάλι πίσω στην αρχή ζωσμένος από μπλε φλόγες. Πριν προλάβει να καταλάβει τι γινόταν όλα εξαφανίστηκαν. Γύρισε προς τα πίσω με γουρλωμένα μάτια.
-Έλα τώρα, κι οι δυο μας ξέρουμε πως και γιατί. Να μιλάς πιο όμορφα.
-Μ...μμμ...μάλιστα.
-Έχεις και βαρετούς φόβους τρομάρα σου! Δε γινόταν να φοβάσαι τα live των Rammstein;
Ξαναέβαλε μουσική και συνέχισε το περπάτημα. Μετά από λίγο έφτασαν σε μια πόρτα, έγνεψε του Κώστα προς τα εκεί και γύρισε στην κατεύθυνση που ήρθαν.
*Το παραπάνω κείμενο είναι προϊόν της φαντασίας μου σιγονταρησμένης από τη συγγραφέα της διλογίας "Μετά θάνατον" και επηρεασμένης από την προαναφερθείσα διλογία.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)