Μετά θάνατον: The Carrier Chapters No.4

Κοίταξε με ανυπομονησία το ρολόι στον τοίχο. Ή τέλος πάντων την αστρική προβολή που του έδειχνε τι ώρα είναι στο μέρος που σκεφτόταν. 00:01. Ξημέρωνε Παρασκευή. Τον έπιασε ένα σφίξιμο, μια ανυπομονησία αν και ήξερε πως πάλι δε θα γίνει κάτι. Σαν το παιδί που του υποσχέθηκαν δώρο και περιμένει τη θεία να χτυπήσει το κουδούνι. Είχε ήδη βάλει την καλή του κάπα, επίσης είχε ξεσκονίσει και ετοιμάσει το καλό δρεπάνι και ήταν έτοιμος. Πάντα όταν οι άνθρωποι περίμεναν τη συντέλεια η δουλειά ήταν αυξημένη και ενδιαφέρουσα. Ακόμη κι αν δεν είχε συμβεί καταστροφή τελικά είχαν τις αυτοκτονίες να ασχολούνται. Οι αυτόχειρες ήταν βέβαια τόσο ψυχανώμαλοι που δεν καταλάβαιναν το χιούμορ του. Τις πιο πολλές φορές όμως σε τέτοιες περιπτώσεις οι αυτοκτονήσαντες ήταν εκνευρισμένοι όσο δεν πήγαινε αφού πέθαναν άδικα. Με το που έφταναν φώναζαν για αδικία, ψεύτικες προφητείες που έπρεπε να έχουν ακυρωθεί και τέτοια. Μερικοί πιο σπάνιοι ζητούσαν όχι μόνο επί τόπου ανάσταση αλλά και χρηματική αποζημίωση. Σε αυτούς ή έκανε το αστειάκι που τους έλεγε να κλείσουν λίγο τα μάτια ή έγραφε ένα σημείωμα και τους έστελνε στον Πέτρο. Ας βγάλει αυτός άκρη. Άλλοτε τους έλεγε "πήγαινε εκεί" δείχνοντας στο βάθος ένα κτήριο και έκανε το δρόμο να τους φέρνει πάλι πίσω του μετά από αρκετές ταμπέλες και διακλαδώσεις. Γενικά προσπαθούσε να έχει ποικιλία. Μια φορά, βαριόταν τόσο που έβαλε την άτυχη κυρία να αναπαραστήσει όλες τις σημαντικές στιγμές της ζωής της ενώ ήταν ντυμένη δισκοπότηρο. Έτσι, της είπε, θα δώσει δύναμη στο πνεύμα της ώστε να καταφέρει το ακατόρθωτο ενώ με την αμφίεση θα τιμήσει το λόγο του θεού ως άλλο σκεύος για τη διάδοση της δύναμής του.

Πράγματι μετά από λίγο άρχισε να έρχεται πελατεία. Κυρίως κόσμος άνω των 40, πολλοί σε groups με ίδια ρούχα, άλλοι αγκαλιά με τσουβάλια και σεντούκια. Αφού έκανε μια βόλτα ανάμεσά τους φώναξε "Παρακαλώ παρακαλώ!" και ο κόσμος σταμάτησε τη βαβούρα και γύρισε προς το μέρος του.

-Ο κάτοχος του οχήματος με αριθμό ΥΒΚ 3529 να προσέλθει στη γραμματεία. Ευχαριστώ.

Ο όχλος άρχισε πάλι τη συζήτηση. Μερικοί έβρισαν κιόλας.

-Έλα να οργανωθούμε λίγο! Οι αυτόχειρες αριστερά, όσοι έχουν IQ άνω της ταραμοσαλάτας δεξιά. Μπραααααβο. Τώρα. Οι θρησκευόμενοι αυτόχειρες εμπρός. Οι φοβισμένοι αυτόχειρες στη μέση. Όσοι έγραψαν στον internet πως αυτοκτονούν πίσω. Από τους μπροστά...

-Τελείωνε ρεεεεεεεεεεεε

-Που να σας πάρει ο... Εντάξει, καλά είστε. Επειδή έχουμε όπως βλέπετε πολύ κόσμο, θα περνάτε ανά ομάδες όπως σας χώρισα στον προθάλαμο και εκεί θα πάρετε νουμεράκι. Σαν τράπεζα. Ξέρετε.
Έβαλε το χέρι στην τσέπη αλλά πιάνοντας φόδρα κατέβασε ένα καντήλι για την τύχη του. Το είχε ξεχάσει στην άλλη κάπα. "Ποιος τρέχει τώρα πίσω;"
-Κάθε ομάδα να κάνει μια σειρά! Ίσιες γραμμές, δεν είμαστε λύκειο εδώ! 
Ο χαμός συνεχιζόταν όμως χωρίς κανείς να του δίνει σημασία. Εκνευρισμένος κατευθύνθηκε προς το γραφείο διασύνδεσης του Πέτρου. Άνοιξε την πόρτα χωρίς να χτυπήσει και κοντοστάθηκε κάτω από την κάσα.
-Ρε συ Πίτερ, ήρθαν οι βλαμμένοι της αποκάλυψης και γίνεται της πόρπης. Τι να τους κάνω; 
-Έλα και σε έφτιαξα! Ήρθε σήμερα το σύστημα αυτόματης καταχώρησης και μόλις το έστησα. Πες τους να σηκώσουν το χέρι και θα τους στείλει αυτόματα. 
-Καλό αλλά εγώ τι θα κάνω από εδώ και πέρα; Απολύομαι; 
-Όχι ρε, πάρε αυτό. Θα σου έρχεται update με κάθε νέα άφιξη και αν τη θες - τη δέχεσαι. Αν όχι πάει στο αυτόματο. Βαρκούλα, κέρμα, από δω παν κι οι άλλοι. Ό,τι απορία έχεις μου λες.
Του έδωσε ένα beeper και συνέχισε αυτό που έκανε πριν τον διακόψει. "Ακόμη ένα παπάρι να κουβαλάω" σκέφτηκε και έφυγε.
-Οι αυτόχειρες να σηκώσουν το χέρι! ...Οι ξανθοί! ...Οι κάτοικοι βορείου ημισφαιρίου! ...Οι περιπτεράδες! ...Οι καπνιστές! ...Οι φανατικοί! ...Όσοι έχουν τρίχες στα αυτιά! ...Όσοι ακούνε Bieber! ...Όσοι με θεωρούν άσχημο! 
Όταν πλέον μια φιγούρα ξεχώριζε στην πρασινίλα του λιβαδιού σταμάτησε. "Πουλάκι μου..!" σκέφτηκε.

Μετά θάνατον: The Carrier Chapters No.3

Mια όμορφη μέρα φαινόταν να ξεκινάει ή τουλάχιστον το globe είχε κάνει καλό render. Όπως και να είχε, αποφάσισε να κάνει κάτι διαφορετικό στους σημερινούς επισκέπτες. "Επισκέπτες" σκέφτηκε και γέλασε, λες και θα φύγουν ποτέ, λες και έρχονται για τον ίδιο. Ποτέ δεν ερχόταν κανείς για εκείνον. "Έτσι είναι η ζωή" σκέφτηκε και γέλασε ξανά. Με μια κίνηση έκανε το πανωφόρι λες και μόλις το πήρε από καθαριστήριο, γυάλισε την πρόσοψή του και ξεκίνησε. Στην τσέπη ψαχούλεψε και βρήκε το remote, έτσι για να φτιάξει ατμόσφαιρα. Καθώς προχωρούσε κάθε λίγο πατούσε και ένα κουμπί και μονομιάς εμφανίζονταν στο δρόμο όλα όσα σκεφτόταν. Στην αρχή πολύχρωμα καταστήματα και γουστόζικα μικρά bistro, πάγκοι μικροπωλητών και συντριβάνια. Λες και γύριζαν διαφήμιση. Πιο κάτω στο δρόμο άρχισε να βαριέται οπότε έφτιαξε έναν ζωολογικό κήπο, μήπως ερχόταν κάνας μπόμπιρας. Αργότερα ένα luna park. Όσο πλησίαζε στον προορισμό μεγάλωνε το ηλικιακό group που σκεφτόταν. Έτσι κατέληξε σε ένα πάρκο με παπάκια που στη μέση δέσποζε μια ταμπέλα "WC". Θα έλεγε "εδώ πάνε όσοι δεν έπεσαν". Όχι πολύ έξυπνο αλλά οι γέροι θα ψάρωναν. Ευδιάθετος έκατσε στη θέση του. Περιμένοντας άρχισε να ψιλοβαριέται αλλά για για να μη του χαλάσει η διάθεση πάτησε ακόμα ένα κουμπί στο remote βάζοντας έτσι μουσική στην μικρή πόλη που είχε φτιάξει. Ανακάθισε και συνέχισε να περιμένει. Πιο πολύ σκεφτόταν τι θα του έρθει, πως θα κάνει τον "καλεσμένο" του να αισθανθεί πιο καλά με το γεγονός τέλος πάντων. Πέρασε αρκετή ώρα, αν υπήρχαν ώρες και χρόνος εκεί. "Ψυχή δε φάνηκε". Χαμογέλασε αχνά και σηκώθηκε. Περπατώντας μέσα στους δρόμους της μικρής του πολιτείας, με κατεύθυνση την αφετηρία του, πάτησε ένα τελευταίο κουμπί και όλα έγιναν όπως πρώτα.

Dream Jobs (Φέξε μου... Φέγγεις;)

Ο καθένας μας έχει μια (ένα;)  -τουλάχιστον- dream job. Μια δουλειά που αν την έκανε θα ήταν πανευτυχής σε επίπεδο Μπομπ Σφουγγαράκη. Επειδή λοιπόνζ (!) το ιστολόγιο μου ανήκει, όπως και οι ψυχές σας υποχθόνιοι ακόλουθοί μου, θα γράψω -και θα διαβάσετε- για τη σιχαμάρα που κατοικεί στο διάδρομο του μυαλού μου που αντιστοιχεί στο θέμα ετούτο. Φέλω να είμαι 3D artist. Να φτιάνω ρε παιδάκι μου μοντέλα για παιχνίδια και animation videos και κουκουρούκου προβολές. Μπορώ να κάνω και το texturing, μ'αρέσει πιο πολύ μπορώ να πω. Γιατί ωραία να έχεις ένα μοντέλο αλλά όταν το ντύνεις έχει άλλη χάρη. Ε; Ναι. Σαφέστατα. Προσδίδει ομορφιά και στάιλ να 'ουμ'. Μετά από αυτό, μιας και λέω πως φτιάχνω μπύρα και θα ήταν όμορφα να έχω (και) αυτό σαν δουλειά. Δηλαδή να σερβίρω, να φτιάχνω, να ασχολούμαι τέλος πάντων με το ζύθο. Η ιδέα μιας pub γυροφέρνει στο άδειο μου κεφάλι καιρό τώρα, μακάρι να ψηθεί και με τα κατάλληλα funds να την πραγματοποιήσω κάποια στιγμή. Το πρώτο pint κερασμένο, μεταξύ μας. Μεταξύ μας πάλι, και φωτογράφος είναι όμορφα να είσαι. Απαθανατιδίζεις ό,τι σου φαίνεται όμορφο, ταξιδεύεις, βλέπεις πράματα και θάματα.  Και last but not least, φαΐ. Chef, sous chef, χομπίστας. Η μαγειρική είναι δημιουργία και όποιος πει το αντίθετο δεν έχει φαντασία. The end.