Wait, what?! (Why and how everything seems too far)

Πολλά πράγματα δεν καταλαβαίνω σε τούτο τον κόσμο. Πολλά με κάνουν να αλλάζω έκφραση, άλλα να χαίρομαι κι άλλα να νευριάζω. Και εδώ κολλάει το "people think I 'm insane because I am frowning all the time". Αυτό είναι που κάνει πολλά πράγματα να φαντάζουν απόμακρα, ή εγώ να είμαι σε απόσταση από αυτά.

Δεν κατάλαβα ποτέ τη χρησιμότητα της μόδας. Δηλαδή σ'αρέσει ένα ρούχο επειδή ο ΧΨΩ είπε ότι είναι ωραίο. Γιατί πολύ απλά να μη βάλεις αυτό που θεωρείς εσύ ωραίο;; Έχουμε φτάσει σε σημείο να λέμε "έχω γούστο" όταν στην ουσία ανακυκλώνουμε μια γενικευμένη δήλωση κάποιου σχεδιαστή.

Σε απόσταση είμαι και από τους οδηγούς στρατηγικής -έντυπους ή σε ανθρώπινη μορφή. Παίζεις ένα παιχνίδι. Όλα καλά. Όταν όμως εμφανίζεται κάποιος και σου λέει "ΤΙ? Πόσο άσχετος είσαι;;; Σε αυτόν πρέπει να απαντήσεις αυτό γιατί αλλιώς δε θα γίνει αυτό κι αυτό και το άλλο και το αυτό του τέτοιου". Συγνώμη αλλά ποιά είναι η λογική του παιχνιδιού αν όλοι ακολουθούν την ίδια γραμμή-στρατηγική; Ιδέα δεν έχω...

Άλλο μεγάλο κεφάλαιο είναι οι φράσεις του στυλ "τώρα κάτι σκέφτηκα...". Τι διάολο; Εγώ είμαι ο παράλογος πάλι κατά πως φαίνεται. Αυτά τα μισόλογα μπορούν να με σκοτώσουν. Αν θες να πεις κάτι πες το, αν όχι μη μιλάς. Έτσι το μόνο που γίνεται είναι αυτός που το λέει να φαίνεται σαν attention whore. Μισόλογο>κάποιος ρωτάει>πλέκουμε το εγκώμιο>άλλο μισόλογο και πάει λέγοντας. Και πάλι εγώ φαίνομαι ο κακός.

Άλλη κατάσταση που κοιτάω με τηλεσκόπιο:
Χ:Ας μιλήσουμε.
Ψ:Οκ.
-15' παύση-
Χ:Τι κάνεις;;
Ψ:Καλά. Εσύ;
-32' παύση-
Χ:Κι εγώ μωρέ.
Ψ:Α ωραία, εκείνο το θέμα που είχες το έλυσες; Εντάξει;;
-1 ώρα παύση-
Χ:Εεεε νύσταξα, άντε καληνύχτα.
Και αναρωτιέμαι, αυτό το λες συζητηση; Κέρδιες κάτι; Έμαθες κάτι; Μάλλον όχι. Αλλά είναι για πολύ κόσμο αρκετό για να μπορεί να λέει πως κρατάει επαφή με κάποιον ενώ στην ουσία λέει "οκ κάνω πως σου μιλάω ενώ σε γράφω για κάτι/κάποιον άλλο αλλά δε μπορείς να πεις τίποτα γιατί εγώ είπα να μιλήσουμε". Και πάλι εγώ βρίσκομαι με την απορία αναγνώστη μου...

You came in this world alone
Alone...

Εν κατακλείδι, μάλλον η λύση είναι η αδιαφορία αλλά και πάλι κάτι δεν πάει καλά... Ακόμη κι έτσι όμως, όλοι κάνουν επιλογές. Η Χ να φοράει ότι της λένε, ο Ψ να σε βρίζει για το πως να παίξεις ένα παιχνίδι και η Ω να κάνει πως σου μιλάει ενώ απλά σε αγνοεί εν γνώση σου. Wait... what???

Random Stuff (Your Reality rocks.... NOT!)

Hmmm.... locked!

Ξέρεις κάτι τυπάκια, αναγνώστη μου, που είναι σαν καρικατούρες της φάτσας που νομίζουν πως έχουν; Δηλαδή πως να στο πω, δεν είμαι κάνας θεός, ούτε καν τρώγομαι θα έλεγα αλλά όχι κι έτσι. Και άντε η φάτσα, αυτή σου έπεσε - με αυτή πορεύεσαι. Γιατί τόση αηδία; Στο 2011 είσαι, όχι σε τρώγλη του μεσαίωνα γαμώ την παλαίωση της λαδομπογιάς. Είσαι που είσαι σαν όπως είσαι τέλος πάντων, δε θα κρίνω, πρέπει να είσαι και σαν ανάποδο καζανάκι; Η νέα τεχνολογία είναι εδώ για εσένα -όχι- φίλε! Οδοντόβουρτσες, οδοντόκρεμες, οδοντικό νήμα, αντισηπτικά διαλύματα για τα δόντια, μασέλες στην τελική. Όταν μιλάς φοβάμαι μην πεθάνω και λυπάμαι την καημένη που αποκαλείς "η δικιά μου".

Η δικιά μου, η γκόμενά μου, τσέκαρε αυτό μωρό μου... ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΡΕ ΚΡΙΑΡΙ;;; Ένα παράξενο πράγμα, όποτε κάποιος αρχίζει φράση με κάτι σαν "άκου να σου πω μωρό μου...." και λέει εξυπνάδα μου έρχεται στο μυαλό ο στίχος "Σου ‘πιανα το μπούτι καθώς έπαιζα μπαρμπούτι". Αν είσαι εσύ τόσο τίποτας τότε εγώ πρέπει να είμαι πολύ γαμάτος!

2 κορυφαία πράγματα έχω αρχίσει να γνωρίζω τελευταία σε βάθος, το ένα από ένστικτο και το άλλο ελαφρώς υποβοηθούμενο. Μπύρα το ένα, ταινιάρες το άλλο. Θα συγκλονίσω το σύμπαν σου μικρό άμαθο γατί αλλά δεν υπάρχουν μόνο η Amstel και η "πράσινη". Ω ΝΑΙ! Αλλά εσύ ακόμα ζητάς για ψαγμένη την Stella Artois στην Ιρλανδική pub που νομίζεις ότι είναι in στέκι βλάχων σαν τη φάτσα σου. Ταινίες. Καλός ο Statham και η αρχιδίλα που σε αφήνει έγκυο αλλά ταινίες που αγνοούσα μέχρι τελευταία την ύπαρξή τους τον κάνουν να φαίνεται πολύ Bollywood. Μιλώ για αριστουργήματα αναγνώστη μου, ταινιάρες, αριστουργήματα.

Άνθρωπος δε γίνεσαι ποτέ, οπαδέ, οπαδέ! Κατάλαβες; Πάμε παρακάτω.

Φιλία είναι τι; Αυτό που έγραφες στο λεύκωμα του δημοτικού; Το νέο add στην σελίδα προσωπικής σου φακέλωσης; Αυτό που έχεις με τον Χ που πίνετε φραπέδες μαζί και λέτε παπάρες; Αυτό που σου δίνει το θάρρος να πάρεις κάποιον τηλέφωνο στις 3:45 για να πεις ότι έχεις αϋπνία; Αυτό που σε κάνει να λες στον -σε λίγο- αυτόχειρα κοντινό σου άνθρωπο "Αν πηδήξεις από το μπαλκόνι πέφτω κι εγώ. Με το 3! ...1! ...2! ..."; Μάλλον μπερδεύτηκες. Άστο.

Ξέρεις τι δεν κατάλαβα ποτέ; Τι έχεις μέσα στο κεφάλι σου. Να εξηγηθώ. Σου λένε να κάνεις σχέδια για ένα γήπεδο ποδοσφαίρου γιατί θα παίξετε μπάλα στο σχολείο και εσύ σκας την επόμενη μέρα με σχέδια από γκριλ με κινητήρα διαστημοπλοίου. Σοβαρά τώρα, η μαλακία είναι η πυρηνική φυσική κι εσύ ανόργανη ύλη του τρίτου τεταρτημορίου του εξωτερικού στρώματος ατμόσφαιρας κάποιας μαύρης τρύπας. Κάνε αυτό που σου λένε ή μην κάνεις τίποτα. Ή στην τελική αν το κάνεις μην το παρουσιάζεις λες και σχεδίασες το Maracana που σου ζήτησαν. Πολύ στα έχωσα σήμερα. Το κόβω.

Πολλοί νομίζουν ότι η μπύρα κάνει κοιλιά, μέγα λάθος! Την μπυροκοιλιά την κάνεις με τα από-δίπλα της μπύρας. Πιες τη σκέτη και μόνο καλά πράγματα θα πάθεις, εγγυημένα.

Έχουμε ένα πράγμα που χρωστάει λεφτά. ΠΟΛΛΑ ΛΕΦΤΑ. Αλλά εμείς συνεχίζουμε να το λειτουργούμε στο μέγιστο αυξάνοντας το χρέος με εκθετικό ρυθμό. Όταν λοιπόν σκάσει θα τρέχουμε να μαζέψουμε τα κομμάτια όσων υπόκεινται στο πράγμα αυτό και να τους στέλνουμε σε άλλα αντίστοιχα πράγματα στα οποία ο υπερπληθυσμός θα φτιάξει ένα αντίστοιχο χρέος. Μπράβο μας! Φτιάξαμε το Αέναον. Την Ελλάδα μας μέσα.... @#!^$*

Αναγνώστη μου σε ευχαριστώ που με διάβασες, στην σημερινή ανάρτηση φιλοξενήθηκαν ο Kyle, ο άθλιος, η γκόμενά του, η φιλία, η μπύρα, η Καλλιτέχνις, ο ηλίθιος και το μεγαλείο της Ελλάδας.

H πλουσιότητα της Ελληνικής γλώσσας (Παρτ 2)

Σήμερα θα αναλύσουμε τις ταχείες κενώσεις του εντερικού σωλήνα. Λοιπόν μπορεί να "σε πιάσει" ή να "σε πάει"...

διάρροια
κόψιμο
τσιρλιό
τσίρλα
τσιρλιπιπί
κοκομπλόκο
αίμα
νερό
ζουμί
σερπαντίνα
κωλοπιλάλα
σπρέι
κοπίδι